پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله فرمود : فرزند آدم كارى بزرگتر در نزد خداوند انجام نداده از مردى كه پيامبرى را بكشد ، يا خانهء كعبه را ويران كند و يا منى خود را در رحم زن نامحرم بريزد . اين‌گونه اخبار ، به همان زنا و مصداق حرام از تلقيح انصراف دارد كه تفصيل آن خواهد آمد . دليل ديگر بر جواز تلقيح سومين دليل بر جواز لقاح از مرد به زنش ، انعقاد نطفه از آب شوهر است كه محرم زن شمرده مىشود . بنابراين ، در اصل قضيه اشكالى وجود ندارد . مهم غير معمول بودن لقاح و بارور شدن زن است كه آيا چنين لقاحى حرام است ، يا خير ؟ آيا دليلى بر منع اين‌گونه بارور شدن وجود دارد يا نه ؟ در پاسخ گفته مىشود كه هرچند اصل اين بارور شدن به‌گونهء غير معمول است ، دليل و نصى از شارع مقدس در منع آن نرسيده است ، لذا اصل برائت شرعى و عقلى جارى مىشود . بنابراين ، مشكلى در اين كار از نظر شرعى وجود ندارد ، و اگر نص و دليلى نرسيده ، عدم الدليل ، دليل بر عدم حرمت خواهد بود . « 1 » و « اصالة البرائه » از آن جهت جارى مىشود كه محل بحث از شبهات حكميه است و اجراى « اصالة البرائه » در شبهات حكميه مورد اجماع علماى اصولى است . در اين بحث ، به جز اختلافى كه دربارهء چند روايت است ، مناقشه‌اى نشده است : در اين موضوع برخى از فقيهان خدشه كرده و مدعى شده‌اند كه بارور شدن زن به هر گونه‌اى حرام است ، مگر آنكه از مرد خود به طريق آميزش جنسى آبستن شود . اينان مىگويند ، رواياتى هست كه بر حرمت قرار دادن آب مرد در رحم زن ، هرچند زن خود اوست ، دلالت مىكند : قلت لأبي عبد الله عليه السّلام : الزنا شرّ أو شرب الخمر ؟ و كيف صار في شرب الخمر

--> ( 1 ) . كلمات سديدة فى مسائل جديده ، ص 80 ؛ مجله فقه ، « سخنى دربارهء تلقيح » ، ش 4 ، ص 50 .